ผู้ทำงานในอุตสาหกรรมบริการทางเพศเป็นผู้เชี่ยวชาญในการเจรจาเรื่องความยินยอม เราทราบดีว่าความยินยอมสามารถถูกกำหนดโดยข้อตกลงทางการเงินหรือมาตรการความปลอดภัย เช่น การใช้ถุงยางอนามัย เราทราบดีว่าการยินยอมทำกิจกรรมหนึ่งไม่ได้หมายความว่ายินยอมทำกิจกรรมอื่น เราพูดคุยเรื่องความยินยอมอย่างชัดเจน อ่านสัญญาณจากบริบทเพื่อมั่นใจในความยินยอมที่แสดงออกโดยนัย ใช้สัญญาณที่ไม่ใช้คำพูด และกำหนดขอบเขตทุกครั้งทุกกะ ทุกการจอง และทุกการปฏิสัมพันธ์

อย่างไรก็ตาม ในความพยายามปัจจุบันเพื่อผลักดันกฎหมายและนโยบายที่เข้มงวดขึ้นเกี่ยวกับความรุนแรงทางเพศและตามเพศ ผู้ทำงานในอุตสาหกรรมบริการทางเพศกลับถูกใช้เป็นแพะรับบาปสำหรับพฤติกรรมของผู้ก่อเหตุที่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ในเดือนตุลาคม 2566 ซูซาน เลย์ รองหัวหน้าพรรคเสรีนิยม ได้เรียกร้องให้หยุดการเปิดคลับเปลื้องผ้าใหม่ โดยอ้างว่ามีความเชื่อมโยงระหว่างความบันเทิงทางเพศกับความรุนแรงในครอบครัว ในงบประมาณรัฐบาลกลางล่าสุด รัฐบาลได้จัดสรรงบประมาณสำหรับโครงการนำร่องการตรวจสอบอายุแบบบังคับในสื่อลามกออนไลน์ โดยนำเสนอว่าเป็นมาตรการตอบโต้ “ความเกลียดชังผู้หญิงที่แพร่หลายบนโลกออนไลน์” – ทั้งที่เพียง 9 เดือนก่อนหน้านั้น รัฐบาลยังปฏิเสธแนวทางเดียวกันนี้ว่าไม่สามารถปฏิบัติได้ทางเทคโนโลยี

ทั้งสองข้อกล่าวอ้างนี้ไม่มีหลักฐานสนับสนุน ทั้งสองถูกสื่อมวลชน ผู้สนับสนุน และผู้กำหนดนโยบายนำมารายงานซ้ำโดยไม่มีการวิพากษ์วิจารณ์ ผลที่ตามมาคือการมองว่าผู้ทำงานในอุตสาหกรรมบริการทางเพศเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา แทนที่จะยอมรับว่าเราได้รับผลกระทบจากความรุนแรงทางเพศอย่างไม่สมส่วน และเราเป็นชุมชนที่มีความเชี่ยวชาญจริงในเรื่องการให้ความยินยอม ความเชี่ยวชาญของเราควรได้รับการยอมรับ – ในการสอบสวนครั้งนี้ ในการปฏิรูปกฎหมายเรื่องความยินยอมของรัฐและดินแดน และการอภิปรายในวงกว้างเกี่ยวกับความรุนแรงทางเพศและความรุนแรงที่เกี่ยวข้องกับเพศ เสียงของผู้ทำงานในอุตสาหกรรมบริการทางเพศจำเป็นต้องมีที่นั่งที่โต๊ะเจรจาในฐานะผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่มีความเชี่ยวชาญ ไม่ใช่เพียงเพื่อเป็นตัวอย่างเตือนใจเท่านั้น การตอบสนองของระบบยุติธรรมต่อความรุนแรงทางเพศจำเป็นต้องทำงานได้จริงสำหรับผู้ทำงานในอุตสาหกรรมบริการทางเพศ ตั้งแต่การยื่นคำร้องไปจนถึงการติดต่อกับตำรวจ หน่วยงานบริการ และศาล